Yumeno☆Misu View my profile

From your Summer#5 to Amily Zilen't

posted on 30 Apr 2014 18:23 by misu-chan in Event
*เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม My Summer #5
 
 
มาส่งมายซัมแล้วค่า เป็นสีน้ำเหมือนปีที่แล้วเลย o]--[
ได้รีเควสของคุณ Amily Zilen't ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ
นึกว่าจะไม่ทันซะแล้ว แถมเข้ามาพิมพ์ในเอ็กซ์ทีนไม่ได้อีก /แกล้งตาย
 
 
ทูมายซัมเมอร์ค่า
  .
.
.

 
 
 
เควสท์ที่เราเลือกคือเควสท์นี้ค่า [ปิดตาตีแตงโม]
กรีนเนทในสภาพใส่กางเกงว่ายน้ำตัวเดียวถูกปิดตาตีแตงโม
ท่ามกลางสาวๆใส่บีกินี่ที่กำลังส่งเสียงกรี๊ดอยู่=w=
ที่เลือกเพราะอยากวาดบิกินี่อะค่ะ 555 /โดนชก
ขอให้มายซัมมีความสุขมากๆนะคะ

 
 
 
ปล. ถึงแม้ว่าตอนนี้มันจะเป็นฤดูใบไม้ร่วงและฉันจะหนาวมากก็เถอะ
ปล.2 ขอบคุณเก๊ปมากที่มาอัพเอนทรี่ให้ รักนะ จุ๊ๆ /me จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆ
ปล.3 จุ๊บกะมันตั้งนานกว่าจะอัพได้

[To my summer#5] * Yumeno☆Misu

posted on 27 Mar 2014 16:19 by misu-chan in Event
*เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม My Summer #5
 
 
ว่าจะหนีจากเอ็กซ์ทีนไปแล้วแต่ก็ยังมาลงให้ได้ค่ะ กร๊าาาาา
ไม่ได้แตะคอมพ์มานานมากกก เพราะว่าคอม(ใหม่)เราพังไปแล้ว OTL
เหมือนจะไมไ่ด้เล่นคอมจริงๆมาสองเดือนแล้วค่ะ....
 
ปีนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ (หัวใจ)
 
 
 
 
1. [ หาดทราย ]  
มิสึ กับ เนโร่ กำลังอยู่แถวๆชายหาด ใช้กิ่งไม้ยาวๆเขียนทรายเป็นคำว่า SUMMER ด้วยกัน
ขอเนโร่ใส่กางเกงว่ายน้ำขาสั้น แล้วก็ใส่เสื้อคลุมเป็นฮู้ดแขนกุด รูดซิปแค่ครึ่งเดียว
แล้วก็มิสึใส่ชุดว่ายน้ำ ราวๆนี้  แล้วก็มีเสื้อคลุมหลวมๆทับค่ะ
หันหน้ามาข้างหน้าเหมือนโดนถ่ายรูป
(อารมณ์ราวๆว่ากำลังนั่งยองๆกันอยู่ที่พื้นแล้วโดนเรียกก็เลยหันมายิ้มให้กล้อง)
 
 
2. [ กีฬาทางน้ำ ]
เอาเป็นเล่นฉีดน้ำกันถือเป็นกีฬาได้มั้ยคะ 55555
มันไม่ใช่สงกรานต์นี่นา ฟหกด่าสว
เนโร่ใส่เสื้อยืด+กางเกงขาสั้นนั่งย่ออยู่ที่พื้น เล็งปืนฉีดน้ำเล็กๆไปข้างหน้าแบบท่ายิงปืน
แล้วมีไดกิยืนข้างๆ ใส่เสื้อฮู้ดแขนกุดไม่รูดซิป ใช้ปืนฉีดน้ำอันใหญ่ยิงช่วย
มิสึก็เอานิ้วบีบปลายสายยางให้น้ำออกมากว้างๆค่ะ ขอเป็นกางเกงขาสั้น * - *
ทำเหมือนทั้งสามคนอยู่ทีมเดียวกันแล้วกำลังฉีดน้ำใส่อีกทีม
ใบหน้าหัวเราะยิ้มสนุกสนานค่ะ
 
 
3. [ ทะเล ]
โทวะ ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ไม่ได้ติดกระดุม (ใส่คลุมไว้เฉยๆ)
แล้วก็ใส่กางเกงว่ายน้ำแบบยาวๆเหนือเข่า (ฮืออ เข้าใจมั้ยนะ? 5555)
ตัวเปียกน้ำหน่อยๆ กำลังเอามือเสยผมที่โดนลมพัดมาปรกหน้าออก
แล้วยิ้มให้ เอย์ลีน (ขอเป็นชุดเดรสสีขาวน่ารักๆ♥)
ที่กำลังใช้มือสองข้างถกกระโปรงขึ้นมาให้พ้นน้ำ
แล้วก็ก้มมองปลาที่มาตอดเท้าอย่างสนอกสนใจค่ะ
 
 
4. [ ฟรีสไตล์ ]
มิสึ  เนโร่  เอย์ลีน  โทวะ  ไดกิ  ใครจะวาด  
นั่งอยู่ตรงชานบ้านไม้รับลม มีกระดิ่งหน้าร้อนห้อยลงมา แล้วก็มีทุ่งอยู่ไกลๆค่ะ
เสื้อผ้าตามสบายเลยค่ะ 
 
 
ข้อมูลตัวละครค่ะ♥
อยากให้อ่านนิสัยตัวละครคร่าวๆก่อนค่อยวาดค่ะ
จะได้วาดสีหน้าท่าทางอารมณ์ได้ถูก ; 3 ;
 
Eileen McSeraphele [เอย์ลีน]
01   02   03    04   05
*อย่าลืมพลาสเตอร์เธอนะคะ!!
*เธอยิ้มไม่ค่อยกว้างค่ะ
*เป็นตัวละครนิ่มๆเรียบๆร้อยๆค่ะ
 
 
Maeno Touwa [โทวะ]
01   02   03   04   05
*อย่าลืมต่างหูเค้านะคะ!!
*ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็มักจะยิ้มอย่างใจดีและอบอุ่นเสมอค่ะ
*หล่อค่ะ #เดี๋ยว
 

Yorikane Daiki [ไดกิ]
01  02  03  04  05
*ร่าเริง ฉีกยิ้มอยู่ตลอดค่ะ
*ดูเด็กๆ แต่ว่าแก่ที่สุดในหมู่คนอื่นแล้วล่ะ
*อย่าลืมกิ๊ปสองตัวบนหัวนะคะ!!
*สายรัดข้อมือสีแดงลาย DASH ด้วยค่ะ
 
Nero Marzenie [เนโร่]
01   02   03   04   05   06   07   08
*อย่าลืมไล่สีที่ปลายผมนะคะ ผมน้ำตาลปลายสีเหลืองส้มค่ะ!!
*ไม่ใช่คนยิ้มกว้างแต่ก็ยิ้มง่ายค่ะ
 
Yumeno Misu [มิสึ]
01  02  03  04  
*ผมสีเดียวกับเนโร่ค่ะ
*จริงๆเป็นร่างคู่ขนานกะเนโร่ ก็เหมือนฝาแฝดกันค่ะ เลยสนิทกันมากๆๆๆๆๆๆ
*นิสัยก็คล้ายๆกัน แต่ออกจะแก่นๆกว่า สำรวมน้อยกว่าค่ะ
*ดูระดับความสนิทได้ที่นี่ค่ะ 555 >> 01  02  03  04
 
• เคยเล่นมายซัมเมอร์มาแล้ว 2 ครั้งค่ะ
• Contact
เอาแสนปแชทมั้ยคะ 555555555555555
 
 
แอบก๊อปของปีที่แล้วมาไม่น้อย 555555555
ขอรบกวนมายซัมอ่านประวัติตัวละครเค้าก่อนน้า รักนะคะ TvT <3
 
หลังจากเล่นแล้วมาเป็นเพื่อนกันนะคะ  นากาโยกุๆ
 
สวัสดีหน้าร้อนค่ะ :D
 
 
 
 

[El2] 春夏秋冬

posted on 21 Jul 2013 15:01 by misu-chan in El2
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 
 
 
 
เริ่มต้นเล่าเรื่องโดยคุณพ่อของโทวะ
ตามด้วยคุณแม่ และตัวโทวะเองค่ะ
 

 
冬 ฤดูหนาว ll  春 ฤดูใบไม้ผลิ ll  夏 ฤดูร้อน ll  秋 ฤดูใบไม้ร่วง ll  年 ปี
 
 
------------------
 
 
*春 1年
มาดูสถานที่หนึ่งสัปดาห์ก่อนย้ายมาทำงานถาวร
" มาเอโนะ จิฮารุ " ผู้หญิงในร้านดอกไม้ใกล้ๆมีอะไรบางอย่างที่น่าดึงดูดอยู่
ก็เลยอาสาไปอุดหนุน แทนฝ่ายเลขาฯบ่อยๆ..
 
*夏 1年
ย้ายมาทำงานถาวรแล้ว ยังไปอุดหนุนดอกไม้ที่ร้านเรื่อยๆ
ถึงจะไม่ได้สนใจของพวกนี้เท่าไหร่แต่ก็เอามาเปลี่ยนใส่แจกันอาทิตย์ละครั้ง
ทุกครั้งที่เห็น"มาเอโนะซัง"คนนั้นก็สบายใจอย่างประหลาด
ทุกครั้งที่พบกัน เริ่มกลายเป็นช่วงเวลาดีๆ
 
 
*秋 1年
เริ่มคบกันช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ
จิฮารุดูภายนอกเหมือนเด็กที่โตมาราวกับไข่ในหินแต่จริงๆแล้วเข้มแข็งกว่าใคร
ร่างกายที่เปราะบางไม่ได้ส่งผลอะไรกับจิตใจแน่วแน่ของเธอ
สำหรับฉันที่มักจะเบื่อหน่ายกับโลกภายนอกอยู่เสมอ
เธอเปรียบเหมือนอ้อมกอดอุ่นๆที่คอยปลอบโยนให้เบาใจ
เป็นครั้งแรกที่เคยมอบความรักให้ใครมากขนาดนี้
 
------------------

 

*秋 2年
พอขอแต่งงานพร้อมแหวนวงเล็กๆ จิฮารุก็ร้องไห้ออกมา
เอาแต่ถามย้ำๆซ้ำๆว่า เป็นฉันจะดีเหรอ ทั้งสุขภาพและเงินทองตัวเองไม่ได้เพียบพร้อมเลย
ขนาดชีวิตตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าจะดำเนินต่อไปได้นานเท่าไร
"ต่อจากนี้ไปต้องทำให้คุณคาซึอากิลำบากมากๆแน่นอน"
แค่รักก็พอแล้ว ผมก็ตอบไปแบบนั้น
 

 
*冬 2年
จิฮารุพาไปแนะนำให้ที่บ้านรู้จัก คุณพ่อดูไม่สบอารมณ์เท่าไหร่เพราะจิฮารุยังสาวอยู่มากๆ
คัดค้านไม่ยอมรับเพราะความหวง แต่ฉันก็ไม่ยอมปล่อยมือแน่นอน ผู้หญิงที่ฉันจะรักตลอดไปในโลกนี้
ไม่เคยคิดว่าต้องก้มหัวขอร้องใครอย่างจริงจังขนาดนี้มาก่อนในชีวิต แต่ที่ทำเพราะเพื่อจิฮารุ... 
"ยกลูกสาวให้ผมด้วยเถอะครับ" เนี่ย จะไม่พูดอีกเป็นครั้งที่สองแล้ว

------------------
 
 
* 春 3年
งานแต่งงานไม่ได้ถูกจัดขึ้น ไม่มีการป่าวประกาศ
มีเพียงคนสองคนที่มอบความรักและความไว้เนื้อเชื่อใจให้อีกฝ่าย
ผ่านการรับรู้ของบิดามารดาของจิฮารุ
"โอโนเอรุ จิฮารุ" ได้เริ่มมีตัวตนขึ้นมาบนโลกใบใหญ่นี้ทีละเล็กทีละน้อย
เพราะจิฮารุท้องแล้วก็เลยให้ลาออกจากงาน ถึงเจ้าตัวจะอยากทำงานต่อไปก็ตามที
ความสุขของครอบครัวที่เพียบพร้อมอบอุ่นจนกลัวว่าวันใดวันนึงมันจะหายไป


 

* 夏 3年
" ฉันอยากให้เด็กคนนี้อบอุ่นเหมือน แสงอาทิตย์ยามเช้า " 東 โท จากทิศตะวันออก
" พวกเธอคือความสุขของฉัน " 和 วะ แทนความรู้สึกนั้น
โทวะ เป็นชื่อที่เรามอบให้ชีวิตน้อยๆ ซึ่งจะเติบโตเป็นสมาชิกคนใหม่ของครอบครัว
จิฮารุยิ้มกลั้วหัวเราะแล้วบอกว่า "ตาเหมือนคุณคาซึอากิไม่มีผิด "

------------------
 
 
* 秋 7年
"โทวะ" โตขึ้นมาก โครงหน้ากับรูปจมูกถอดแบบมาจากจิฮารุ
แต่เธอก็ยังยืนยันว่าดวงตากับริมฝีปากเหมือนของฉัน
วันเวลาที่ผ่านไปเรื่อยๆทำให้ความสุขยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ
ความอบอุ่นของครอบครัว เป็นช่วงแรกในชีวิตที่เคยได้สัมผัส 
แต่ขณะเดียวกันก็เริ่มรู้สึกว่าบริษัทใหญ่แปลกไป ที่ทำงานเริ่มแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด
แต่เพราะความสุขที่มีมากเกินไปเลยไม่ทันได้เอะใจว่ามันใกล้จะถึงจุดจบ

------------------
 
 
*夏 8年
"พ่อ"ที่ไม่ได้เจอกันจนแทบจะกลายเป็นคนไม่รู้จักก็ติดต่อมา
"พี่ชาย" ตัวปัญหาที่พ่อแม่แสนจะรักใคร่หนักหนาหนีไปกับผู้หญิง ทิ้งไว้ทั้งบุพการีและบริษัท
"แม่ของแกกำลังจะตายเพราะป่วย บริษัทก็ใกล้จะถึงขีดสุด...ประธานคนเก่า....พี่ชายของแกก็หายตัวไป ฉันอับอายจนไม่รู้จะทำยังไง ไม่คิดจะโผล่หน้ามาตอบแทนบุญคุณผู้ให้กำเนิดงั้นหรือ"
เพื่อความสัมพันธ์ที่ดีของบริษัทเครือญาติ พ่อสั่งให้หย่าเพื่อแต่งงานกับลูกสาวของบริษัทที่ว่า....
โลกนี้ช่างสกปรกและโสมม พ่อที่ตกอับเข้าหาลูกที่เกิดจากความผิดพลาด
แต่คนที่มอบโอกาสให้ตัวฉันได้ยืนอยู่ตรงนี้ ให้ตัวฉันได้มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ก็ไม่ใช่ใครอื่น
หากไม่มีพวกเขา ฉันคงไม่ได้พบจิฮารุ ...ฉันต้องทำ

 
 
* 秋 8年
จิฮารุเหมือนดอกไม้แสนสวยอันบอบบางที่เติบโตมาอย่างเข้มแข็งท่ามกลางบ่อโคลน
เพราะมีดอกไม้เพียงดอกเดียว ฉันถึงได้หลงใหลมากกว่าอะไร
แต่กลับต้องทำร้ายเธอคนนั้นเสียเอง ฉันมันคนน่ารังเกียจ
ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่จิฮารุก็แย้มรอยยิ้มอุ่นๆมาให้เหมือนทุกครั้งแล้วพูดว่า "รักครอบครัวให้มากๆนะ"
เวลาเหลืออีกเพียงเล็กน้อย
ช่วงเวลาแสนหวานถูกเจือด้วยรสขมเฝื่อนๆ

------------------

*冬 9年
คุณพ่อโกรธใหญ่เลย นั่นเป็นสิ่งที่คิดว่าจะเกิดขึ้นแน่นอนอยู่แล้ว
โกรธมากๆ ถึงขนาดจะสั่งไม่ให้มาเหยียบอาโอยาม่าอีก
คุณแม่ที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย
ตัวฉันเองก็เข้าใจว่าพวกท่านแสดงความรู้สึกออกมาแทนลึกๆในหัวใจของฉัน
แต่พอคุณคาซึอากิกลับไปแล้ว คุณพ่อก็ร้องไห้ออกมา เข้าใจดีว่าที่คุณคาซึอากิทำไปเพราะอะไร
ฉันเองก็คงจะไม่ยกโทษให้ตัวเองถ้าทำให้เขากลายเป็นลูกอกตัญญูจนถึงวาระสุดท้ายของมารดา
เต็มอกของฉันเอ่อล้นไปด้วยความรู้สึกเศร้าหมอง
แต่ที่ยิ่งกว่านั้นคือข้างในของฉันกำลังตะโกนว่าเขาไม่ผิดเลยสักนิด
เพราะงั้นความรู้สึกโกรธของฉัน จึงไม่ได้ก่อตัวขึ้นเลย
คุณพ่อบอกว่าท่านโกรธแทนให้แล้ว
จากนี้ไปฉันกับเขาจะกลายเป็นคนไม่รู้จักกัน
ชื่อ "โอโนเอรุ" ไม่ได้มีไว้สำหรับฉันอีกแล้ว
ไม่ได้มีไว้สำหรับ "มาเอโนะ โทวะ" ด้วย

------------------
 
 
* 春 10年
เด็กคนนี้เป็นเหมือนเทวดาตัวน้อยของฉัน
ยี่สิบสี่ชั่วโมงในแต่ละวันคงทุกข์ทรมานและว้าเหว่ แต่เพราะมีโทวะฉันก็เลยไม่เป็นไร
ครั้งแรกที่โดนถามว่า "คุณพ่อไปไหนเหรอครับ" ก็ทำเอาลำบากใจ
แต่พอบอกไปว่า "คุณพ่อต้องไปทำหน้าที่ ก็เลยอยู่กับคุณแม่ไม่ได้" ก็ไม่ถามอะไรอีก
ประหลาดใจแต่ก็เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดของเหตุการณ์นี้แล้ว ฉันกลัวลึกๆว่าเขาจะเกลียดคุณคาซึอากิเอา....
ฉันสอนทำอาหารด้วยนิดๆหน่อยๆ ไม่คิดว่าเด็กผู้ชายจะสนใจเรื่องแบบนี้ด้วย
ฉันเองก็เคยดีใจเอามากๆเวลาได้เห็นรอยยิ้มของคนคนนั้นพร้อมกับคำว่า อร่อย
แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว แย่จังเลยนะ.....
 
* 秋 10年
อาการของฉันทรุดลงจนน่าใจหาย ร่างกายเริ่มเหนื่อยล้าลงเรื่อยๆ
เพราะสุขภาพแบบนี้ก็เลยไปทำงานไกลๆไม่ได้ แถมต้องมาคอยเป็นภาระให้ทุกคน
โทวะที่ใบหน้าฉายแววกังวลปนสงสัยทำให้ฉันรู้สึกว่าควรยื้อวันสุดท้ายเอาไว้

------------------

*冬 11年
คุณหมอบอกว่าโรคร้ายของฉัน ไม่สามารถรักษาได้
ภายในใจลึกๆของฉันไม่ได้ตกใจราวกับว่ารู้อยู่แต่แรก 
แล้วคุณพ่อคุณแม่เองก็เหมือนจะเป็นแบบนั้นด้วย
เหตุผลเดียวที่ฉันอยากจะดันทุรังมีชีวิตอยู่ต่อไป มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
ฉันอยากจะโอบกอดเด็กคนนี้ไว้ให้นานที่สุด
แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

------------------
 
 
* 秋 11年
มันไม่ดีขึ้นเลย แน่นอนว่าฉันรู้ตัวว่าฉันกำลังจะแย่
ในหัวของฉันว่างเปล่า ฉันรู้ว่าวันสุดท้ายใกล้เข้ามาถึง
ทุกอย่างเย็นชา หนาวเหน็บ
ร่างกายของฉันใกล้ถึงขีดสุด
เวียนหัวทุกครั้งที่ลุกขึ้นนั่ง การขยับตัวไม่ได้ดั่งใจ อาการป่วยเล็กๆน้อยๆเรื้อรัง
โลกเริ่มดูหม่นๆ สายระโยงระยางดูไม่ต่างอะไรกับโซ่ตรวน ลมหายใจของฉันขาดช่วงทีละนิด
ในใจได้แต่คร่ำครวญว่าไม่อยากจากไปแม้ต้องเจออะไรก็ตาม
มันหนักมากสำหรับโทวะที่ต้องแบกรับความทรงจำเหล่านี้
แต่การแบกรับอาการป่วยเหล่านี้ก็หนักมากเช่นกัน
สำหรับฉัน มันเจ็บปวด..มากๆเลย

------------------
 
 
*夏 12年
เดือนสิงหาคมเป็นช่วงเวลาปิดเทอม เป็นช่วงเวลาที่เด็กๆชอบที่สุด
เสียงจิ้งหรีดของหน้าร้อนดังเป็นระยะ
เสียงเล็กๆหัวเราะเริงร่าทำให้ดูเป็นหน้าร้อนที่มีความสุข
หากแต่เสียงที่ผมได้ยินชัดเจนที่สุดในหัว
คือเสียงอุปกรณ์การแพทย์ในห้องสีขาวเล็กๆ
และเสียงของคุณแม่ ที่กระแอมไอไม่หยุด
หัวใจของผมเต้นแรงทุกหนึ่งครั้งที่ได้ยินเสียงเครื่องวัดระดับหัวใจดัง ริมฝีปากเล็กแย้มยิ้มให้อ่อนๆบางเบา
กังวล ตกใจ เศร้า อีกหลายร้อยความรู้สึกที่ผมเองก็ยังไม่เข้าใจ
ได้แค่กุมมือคุณแม่ไว้ ฟันขบริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา
หวาดกลัวการย่างก้าวเข้ามาของวินาทีสุดท้ายทุกลมหายใจ
 
"โทวะ"

เสียงแผ่วๆของคุณแม่ที่เรียกชื่อของผมบีบคั้นในอกจนเจ็บ
คุณแม่ลูบหัวผมเบาๆ
 
"แม่กับพ่อ... รักโทวะมากนะ..."
 
ดวงตาคู่สวยมองผมเหมือนต้องการคำตอบ เสียงสั่นเครือของผม
ได้แต่หวังว่ามันจะส่งไปถึงข้างในใจของคุณแม่ อุณหภูมิในตัวเปลี่ยนแปลงไปมาด้วยความสับสน
 

"ผมก็รักคุณแม่..รักคุณพ่อด้วยครับ"
 
"เด็กดี" คุณแม่ยิ้มออกมา
 
 

มือเรียวผ่อนแรงลงก่อนที่ดวงตาจะปิดสนิทลงไปและไม่ลืมขึ้นมาอีกเลย
 
 

ไม่มีวัน
 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

------------------
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

小野江留一昭
โอโนเอรุ คาซึอากิ
 
เพราะเป็นลูกที่เกิดจากความผิดพลาดจึงไม่ได้รับความรัก
ถูกพี่ชายที่ได้รับการประคบประหงมแย่งทุกอย่างไป
หลังเรียนจบทางบ้านส่งให้มาดูแลสาขาย่อยของบริษัทตัวเองที่อาโอยาม่า
แต่ยังคงทำงานอยู่ภายใต้การควบคุมของคุณลุง
วันหนึ่งในหน้าหนาวก่อนงานพบปะคู่ค้า
แวะไปซื้อของขวัญตามมารยาทที่ร้านดอกไม้แทนฝ่ายเลขาฯ
ก่อนที่จะพบกับหญิงสาวที่เขาตกหลุมรักหมดทั้งหัวใจ
 
หลังจากหย่ากับ มาเอโนะ จิฮารุ
คาซึอากิขึ้นรับตำแหน่งแทนพี่ชายในเวลาต่อมา
เขาแต่งงานกับลูกสาวเจ้าของบริษัทพันธมิตร
มีลูกชายหนึ่งคนเป็นอันจบเรื่องการสืบสกุล
ความสัมพันธ์ของเขากับภรรยาใหม่เป็นเพียง'หน้าที่'เท่านั้น
นิ้วนางข้างซ้าย ยังคงสวมแหวน'วงแรก'อยู่

前野千春
มาเอโนะ จิฮารุ
 
เป็นโรคเลือดจางมาตั้งแต่เกิด สุขภาพไม่ดีเอาเสียเลย
ช่วงไหนมีโรคระบาดก็มักจะรับเชื้อเข้ามาด้วยหมด
ก่อนหน้านี้ได้ทุนไปเรียนต่อด้านพฤกษ์ศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยในโตเกียว
หากแต่สภาพแวดล้อมไม่อำนวยกับปัญหาสุขภาพ
สุดท้ายจึงต้องล้มเลิกและกลับมาอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ที่อาโอยาม่า
 
เพราะไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆและไม่อยากรู้สึกเป็นภาระ
ก็ขอไปช่วยงานที่ร้านดอกไม้ไม่ไกลจากบ้านนัก
เพราะแบบนั้นจึงทำให้ร้านมีลูกค้าประจำเพิ่มหนึ่งคน
 

東和
โทวะ
 
เปลี่ยนมาใช้นามสกุลคุณแม่ตอน 7 ขวบ
หลังจากคุณแม่เสียไปไม่นานคุณตาก็ตามไปด้วยโรคชรา
ทุกๆอย่างหายไปภายในเวลาสั้นๆจนน่าใจหาย
แต่คุณยายก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะประคับประคองโทวะต่อไป 
ทุกๆวันค่อยๆผ่านไปอย่างช้าๆ โทวะเริ่มเข้าครัว ซึมซับความรู้สึก ความทรงจำที่เจืออยู่ในห้องเล็กๆห้องนั้น
โทวะใช้เวลาในครัวอยู่กับตัวเอง และกลิ่นอายของคุณแม่
 
มูลนิธิที่อยู่ใกล้ๆต้องปิดตัวลง คุณยายอาสารับเด็กๆมาเลี้ยงที่บ้าน
โทวะเริ่มขวนขวายเรียนอย่างจริงจังตอนมัธยมต้น
ได้รับความช่วยเหลือจากคุณครูของโรงเรียนละแวกนั้นหาข้อมูลเรื่องโรงเรียนมัธยมปลายที่เหมาะกับเจ้าตัว
 หลังจากนั้นก็เข้าเรียนที่เซย์งาสึ
 
 
 
 
東和君へ
 
幸せなりますように
いい年なりますように
素敵な人に出会えますように
良いことが入ってきますように
 
あたし、そして皆も
これからもずっと愛してる
皆も東和君が大好き
だから、皆のことが心配しない
皆と一緒にがんばってね
 
お誕生日おめでとう!
 
「あたし」から
2013年 7月 21日
 
 
 
เอนทรี่สุขสันต์วันเกิด โทวะค่ะ :D
 
มะ...ไม่ได้อัพนานทั้งคอมมูทั้งบล็อกนานมากๆๆๆค่ะ /น้ำตาไหล กราบขอโทษ
วางแพลนไว้ตั้งแต่เดือนที่แล้วค่ะ แต่กว่าจะได้ทำก็...555555
ตัดสินใจได้นานแล้วว่าจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนจะมาที่เซย์งาสึ
แต่ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะย้อนไปนานขนาดนั้น แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองจะคิดมากขนาดนี้ค่ะ /เดี๋ยว
จริงๆยังมีอีกหลายโมเม้นท์เลยค่ะที่อยากใส่ลงไป แต่เป็นแค่รายละเอียดนิดๆหน่อยๆเท่านั้น 5555
ตอนแรกจัดปีแล้วงงๆด้วยค่ะ เผลอไปนับปีที่เจอกันเป็นอายุโทวะ ทั้งหมดนี่พิมพ์ในมือถือเอาก็เลยมึนๆ
ตอนก๊อปมาลงเวิร์ดก็ช็อคมาก นี่ฉันนั่งจิ้มแป้นเล็กๆนั่นมากขนาดนี้เชียวเรอะ
 
ตอนแรกไม่ได้กะว่าจะติดสกรีนโทนนะคะ ติดทำไมก็ไม่รู้
ในเครื่องก็ไม่มี ไปโหลดมา ใช้สี่อันซ้ำๆ...ทำทำไมก็ไม่รู้
 
ไหนๆก็ยาวมาทั้งเอนทรี่แล้ว ทิ้งท้ายก็จะยาวอีกค่ะ
ชดเชย ที่ไม่ได้อัพบล็อกนาน /บิดด้วยความขวยเขิน #ถุ้ย #มันแทนกันได้ตรงไหนฟะ
 
ภาพสีน้ำดูแปลกๆไปค่ะ
เพราะว่าสมุดเก่าเราหมดเลยไปซื้อเล่มใหม่มา
เนื้อกระดาษแบบที่เราเอามาจากไทยมันไม่มีล่ะค่ะ
จะเห็นว่าพื้นหลังมันเป็นจ้ำๆเลย แงๆ ; 3 ;
เราว่าถ้าใช้ลงเปียกบนเปียกคงสวย แต่มันไม่ใช่สไตล์เราน่ะค่ะ แงๆอีกรอบ ; 3 ;
 
ตอนแรกสุดเนื้อเรื่องไม่ใช่แบบนี้ค่ะ
แต่แรกสุดที่ว่านั่น คือเมื่อตอนต้นปี ช่วงที่เพิ่งคิดคาแรคเตอร์ของโทวะขึ้นมาค่ะ
เหตุการณ์เก่าคือ คุณพ่อ(ตอนนั้นยังไม่มีชื่อ) หนีออกจากบ้านมาเอง แล้วก็มาเป็นพนง.บริษัทธรรมดาๆ
พบรักกับคุณแม่ แล้วก็แต่งงานกัน มีโทวะ ปรากฏว่าคุณพ่อตกงาน ติดหนี้ ก็เลยแอบติดต่อกลับไปทางบ้าน
พูดประมาณว่าสำนึกผิดและจะยอมทำตามคำของพ่อแม่แล้ว หลังจากนั้นก็หนีกลับไปหา"เงิน"ที่บ้านเก่า
ปล่อยให้คุณแม่กับโทวะต้องกลับมาอยู่กับคุณยาย
แต่ว่า
พอลองออกแบบ "คุณพ่อ" ของโทวะดูแล้วออกมาดูดีเกินคาด(??)
เลยรู้สึกเสียดาย ที่จะทำให้เป็นคนไม่ดีไปค่ะ (เฮ้.......)
จริงๆแล้ว คุณแม่เองก็คงจะไม่เลือกคนนิสัยแบบนั้นเป็นคู่ครองแต่แรก ก็เลยลองเปลี่ยนเนื้อเรื่องดู
โยนความผิดให้ "พี่ชาย" ของคุณคาซึอากิแทนค่ะ
 
เนื้อเรื่องหลังจากนั้นคือคุณคาซึอากิแต่งงานใหม่กับลูกสาวของอีกบริษัท
เธอเป็นคนดีค่ะ แล้วเธอก็มีคนรักอยู่แล้วด้วย แต่ต้องทำ'หน้าที่'ให้ทางบ้าน สุดท้ายก็เลยเลิกรากัน
คุณคาซึอากิก็มีลูกกับเธอค่ะ เธอก็บอกว่า มาพยายามด้วยกันนะ ทำหน้าที่ของแต่ละคนให้สำเร็จ
รู้สึกว่าเธอเป็น'คู่ขา'มากกว่าคนรัก คุณคาซึอากิสัญญากับตัวเองไว้แล้วค่ะ ว่าคนรักของเขาคือจิฮารุซังคนเดียว
แต่ทั้งสองคนก็ดูแล ลูก ที่เกิดมาเป็นอย่างดีนะคะ คิดว่าจากนี้ไปก็คงประคับประคองกันไว้ได้ค่ะ
 
โมเม้นท์ที่ใส่ลงไปในด้านบนไม่ได้เพราะยิบย่อยเกินไป แต่ก็อยากจะวาด เลยเอามาแปะตรงนี้แทนค่ะ
มันน่ารักมาก (สำหรับเรา ก๊ากก) เพราะว่าคุณคาซึอากิ ยังใส่แหวนหมั้นคู่กับจิฮารุซังเอาไว้ที่นิ้วนางอยู่
แต่คนอื่นๆ จะเข้าใจผิดว่าเป็นแหวนของภรรยาคนปัจจุบัน อยากให้มีโมเม้นท์>>แบบนี้ ค่ะ
 
ส่วนข่าวการตายของจิฮารุซัง คุณคาซึอากิทราบเพราะว่ากลับไปเยี่ยมสาขาที่อาโอยาม่าอีกครั้ง
แกก็แวะร้านดอกไม้ด้วยความอดใจไม่ได้ (ฮา)
แต่สิ่งที่ได้รู้กลับมาคือตำแหน่งหลุมศพของจิฮารุซัง จากปากเจ้าของร้านดอกไม้ค่ะ
 
แล้วก็ ชื่อของคุณยายคือซากุระ  คุณตาคือคาซึฮิโตะค่ะ
คันจิตัว 'คาซึ' เป็นตัวเดียวกันกับของคุณคาซึอากิ
ตอนคุณตารู้แกเหวี่ยงใหญ่เลยค่ะ
บอกว่ายังไม่ทันจะเป็นอะไรกันบังอาจมาปีนเกลียวใช้คันจิตัวเดียวกับฉันเหรอ (<บ้า)
 
ชื่อ ฮารุ กับ อากิ เนี่ย ดูพ้องๆความหมายกัน
เพราะฮารุคือฤดูใบไม้ผลิ อากิคือฤดูใบไม้ร่วง
แต่จริงๆแล้ว ตัวคันจิ 'อากิ' ไม่ใช่ตัวที่แปลว่าฤดูใบไม้ร่วงค่ะ
ที่เราตัดสินใจแบบนี้เพราะว่า ถ้าชื่อคุณคาซึอากิกับจิฮารุซังพ้องกันขนาดนั้น
ทั้งสองคนคงตั้งชื่อให้โทวะว่า นัตสึฮิ (夏日) ที่แปลว่าฤดูร้อน อะไรเทือกๆนั้นแล้วค่ะ
 
สารภาพอีกทีว่าตอนชื่อโทวะตั้งเอาหล่ออย่างเดียว ไม่ได้อิงความหมายอะไรเลยค่ะ 55555555555 /โดนต่อย
พอเอามาเปิดดูความหมายอีกที ก็ถัวๆเอาเหตุการณ์มาปนกับคันจิที่เลือกไปแล้ว ก็ออกมาดูดีค่ะ
นี่มันบังเอิญโคตรๆ หรือไม่รู้จะบอกว่าฉันมันแถไปได้ดี? 55555555555
 
 
เราคิดมาตลอดค่ะว่าอยากให้โทวะเป็น เด็กที่ได้รับความรัก
แต่ในมุมมองของเรา ครอบครัวที่มีความสุข อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างตลอดรอดฝั่ง
เปรียบเสมือนแรร์ไอเทมของสังคม แล้วเด็กคนนี้ก็คงไม่ได้เพียบพร้อมไปด้วยครอบครัวขนาดนั้น
แต่ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ทุกคนก็รักโทวะ -- เป็นความรู้สึกที่เราใส่ลงไปในเด็กคนนี้ค่ะ
 
 
ตอนแรกจะให้คุณจิฮารุเป็นลูคิเมียค่ะ
เพราะว่าเธอเป็นเลือดจางพอดีแล้วลูคิเมียก็ดูเป็นนางเอกๆด้วยๆ (อะไรนะ)
แต่พอนึกไปนึกมาการรักษาขั้นหลังๆคือเธอต้องโกนผม
แถมถ้าระยะสุดท้ายขนาดนั้นต้องโดนแยกไปห้องปลอดเชื้อพิเศษ กระจกกั้น ทำนองนั้น
(เราไม่ได้หาข้อมูลค่ะ ขี้เกียจ พูดเลย................อันนี้จำได้คร่าวๆจากพวกหนังสือที่เคยอ่านแบบผ่านๆมา)
จริงๆมันอาจจะเป็นเคสคนละแบบ แต่อย่างไรก็ตาม ความขี้เกียจมันครอบงำ เลยไม่ได้ทำให้สมจริงขนาดนั้น
จริงๆอยากให้คุณจิฮารุตายอย่างสวยๆข้างๆโทวะค่ะ (ไม่อยากให้หัวโล้นอยู่คนละห้องว้าเหว่แบบที่กล่าวมาข้างต้น)
เลยตัดสินใจให้เธอเป็น "โรคร้าย" แทนค่ะ......... (ทุกคน : อีเลวววววววววววววววววววว)
 
 
 
ในที่สุดก็มีโอกาสได้ยกเนื้อเรื่องส่วนนี้มาเล่าให้ทุกคนฟังเสียทีค่ะ
(จริงๆยังมีช่วงหลังจากคุณแม่เสีย ช่วงก่อตั้งมูลนิธิ ช่วงม.ต้น ฯลฯ อีก....)
ถ้าทุกคนอ่านแล้วอินไปด้วยนิดๆก็จะปลาบปลื้มราวได้รับางวัลออสก้าร์เลยค่ะ 555555
ก็.....แอบหวังหน่อยๆว่าจะมีคนอ่านจนครบค่ะ ก๊าก U___U
 
 
 
 
อัพเดทชีวิตอีกหน่อย
ตอนนี้ภาษาญี่ปุ่นเริ่มเก่งขึ้นค่ะ เพราะมีเพื่อนญี่ปุ่นเพิ่มขึ้นเยอะเลย(อ้าว)
หลังจากประจำเดือนหายไป 3 เดือนครึ่ง ตอนนี้มันก็มาติดกัน 7 วันแบบเยอะๆด้วยค่ะ โคตรงง
ที่โรงเรียนก็มีเด็กเพิ่มมายี่สิบกว่าคน ตอนแรกมีแค่ 2 คลาส ตอนนี้เพิ่มมาเป็น 4 เฉยเลย
แต่โดยรวมแล้วก็มีความสุขดีค่ะ เพิ่งรู้สึกตัวว่าเหลือเวลาอีกไม่มากก็จะถึงปีหน้าแล้ว Orz
หลายๆคนถามว่าเราจะกลับไปเยี่ยมไทยอีกเมื่อไหร่  ความหวังที่ใกล้ความเป็นจริงที่สุดคือช่วงคริสต์มาส-ปีใหม่
หรือถ้าไม่ใช่แบบนั้นอาจจะเป็นมิถุนาปีหน้าเลยค่ะ ...
 
ยังไงก็คิดถึงทุกคนเสมอนะคะ /ซารังเฮ
เข้ามาทักทายกันได้ตามเฟสบุ๊คและทวิตเตอร์นะคะ หรือใครจะส่งเมลล์มาหาก็ไม่ว่ากันนะ 5555555
 
 
คิดถึง exteen มากๆเลยค่ะ
แต่ว่าคนเรา ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วคนอื่นเดือดร้อนก็ทำตามหน้าที่เถอะค่ะ
ถือซะว่าขอร้อง
รีบๆหย่ากับ 502 ด้วยนะคะ
 
#เลอะเทอะละอินี่
 
 
เจอกันเอนทรี่หน้าค่ะ :D
 
 
ปล.วันนี้ไปทะเลมา เลยเขียนแฮปปี้เบิร์ธเดย์ด้วย 55555